دلم مي خواهد نفسهاي تو را دانه دانه بشمارم و اخرين سروده هايم را برايت بخوانم ولي اين را بدان اين ديگر اخرين سروده هايم هست شايد ديگر نتوانم باهات پرواز كنم پس قدر اين پرواز را بدان

هنگامي كه از تو دور مي افتم به تمام ابرهايي كه بالاي سرت راه مي روند حسوديم مي شود انگاه ارزو مي كنم اي كاش ابر كبودي كه تو به خاطر باران دوستش داشتي

ناراحت نيستم هميشه به گاو عاشق، تهمت جنون گاوي مي زنن خيالي نيست

از طرف اوني كه تنهاست، تنها اومده، تنها ميره، تنهاش ميزارن، تنها نمي زاره، تنها يك ارزو داره، اونم اينه كه تنهاش نذاري

عشق چيزيست كه از تو اموختم نه از بيگانگي خويش

ديگر نگو چگونه دل از دست داده ام تقصير عشق توست چنين بي اراده ام

وقتي كسي نيست كه به اون فكر كني به اسمان بيانديش چون در اسمان كسي هست كه به تو فكر مي كند

مهر يه چيزيه مهربوني يه چيز ديگه، عشق يه چيزيه عاشق شدن يه چيز ديگه، قلب و دل يه چيزيه اما توي قلب تو جا شدن يه چيز ديگه

اگر عشق هزاران چهره داشته باشد براي من تمامي انها تويي، چرا كه من تو را هزاران گونه دوست دارم

آمدم ای نازنینم  تا به جبران گذشته سر زپایت بر نگیرم هم زبان من

آمدم تا آنکه باشم تکیه گاه خسته گی هات ای گل نیلوفر من

تا سحرگاهان بپیچد عطرگرم بازوانت در حریم بستر من مهربان من

در دو چشم من نگاه کن تو من و از من جدا کن با محبت آشنا کن

ترک آن افسانه ها کن مهربانی را صدا کن این تو و من را رها کن

نازنینم تو مرا از نو بنا کن بر دو چشمان تو سوگند در تمام ملک هستی

اولین عشقم تو بودی آخرین عشقم تو هستی

سر زدی همچون ستاره در شب تنهایی من

همچو باران بهاری نم کشیدی روزگاری در حریم شوره زاری

در قلب سردم زد جوانه گلهای خود روی ترانه

شیرینترین افسانه ها پر شد ز ما در خانه ها قصه های عاشقانه

میماند از ما این ترانه روی لبها جاودانه

در قحطی عشق و وفا از عشق ما باشد نشانه بعد ما در این زمانه

آمدم تا عاشقانه در کنار تو بمان تا برای تو بمیرم مهربان من